nivo slider image nivo slider image nivo slider image nivo slider image nivo slider image nivo slider image nivo slider image nivo slider image nivo slider image nivo slider image nivo slider image nivo slider image nivo slider image nivo slider image nivo slider image nivo slider image nivo slider image nivo slider image nivo slider image nivo slider image nivo slider image nivo slider image nivo slider image nivo slider image

Strona Główna

Promocja powieści Józefa Ignacego Kraszewskiego pt. Warszawa w 1794 roku

08.12.2009 Administrator

17

    Warszawa w 1794 roku Józefa Ignacego Kraszewskiego to fragment swoistego rodzaju zbeletryzowanej kroniki dziejów Polski [?] Kościuszko zmarł 15 października 1817 r. w wieku lat 71. Kraszewski miał wtedy 5 lat. A w jego domu rodzinnym panował kult Naczelnika. We wszystkich kościołach i świątyniach różnych obrządków na ziemiach polskich odprawiono żałobne nabożeństwa w intencji zmarłego Naczelnika. Za zgodą Aleksandra I trumna ze zwłokami Kościuszki 22 czerwca 1818 r. została przewieziona  z kościoła  Św. Floriana w Krakowie do katedry na Wawelu, do krypty św. Leonarda. 16 października 1820 r. , na wzgórzu Bronisławy, pod Krakowem, przystąpiono do kopania Kopca Kościuszki. Dziewięć lat po tym –  bohater powieści kpt. Syruć rozpoczął swą gawędę   o Powstaniu Kościuszkowskim w Warszawie. Sam miał już za sobą służbę  w Legionach, pod wodzą Napoleona. Wrócił do Polski, ale nie  spełniły się jego nadzieje o wolnej ojczyźnie.  Podawszy się do dymisji, zamieszał w Wierzbowni na Litwie  u państwa B.[?] Dla Syrucia  rok 1794 stał się losem żołnierza pułku Działyńskich, losem ojczyzny i losem jego serca.  Mająca swój romantyczny rodowód powieść Kraszewskiego niesie ze sobą potężny ładunek historii nieszczęśliwej miłości.  Syrucia i Jutę  łączyło głębokie uczucie będące źródłem cierpienia obojga. Wedle myśli Platona,  w jakiej romantycy upatrywali  filozofii miłości, Bóg zsyła na ziemię dwie  połączone dusze.  Potężniejsza nawet od śmierci ich siła przyciągania sprawia, że spotykają się, ale razem pozostać nie mogą. Juta to córka mieszczanina, zamożnego rymarza.  Ojca jej, Serafina Wawerskiego Moskale zarąbali najniewinniej. Starano się o jej dobre wychowanie – jako dziewczyna średniego stanu, nauki mogła jedynie odbywać w szkołach przyklasztornych. W prostym dziewczęciu dziwiły szlachetne rysy twarzy.  Energiczna, odważna, dumna. Kochał się w niej Syruć najzapalczywiej, ale bardzo długo, zgodnie  ich wcześniejszymi ustaleniami, nie okazywał tego uczucia, czym zyskał u dziewczyny szczere zaufanie. Pełniła swą misję  dla Warszawy, dla ojczyzny (była kurierem przed obroną stolicy, w czasie walk nosiła kule w fartuchu, chora i nieprzytomna z gorączki sypała okopy na Pradze). W jej to poczynaniach,  zadziwiającej  postawie patriotycznej, refleksjach, proroctwach, Kraszewski najbardziej chyba zilustrował szlachetność i świętość rewolucji 1794 roku. Niestety, znanej jedynie wyobraźni i marzeniom Juty. Nie uczcie ludu poczciwego krwi żądać..  Brudy swe po szubienicach wywieszać przed światem to hańba dla narodu – perswadowała Kilińskiemu [?].

 

Promocji książki, która odbyła się w naszej szkole 2 grudnia 2009 roku towarzyszyła wystawa warszawskiego artysty plastyka Piotra Szałkowskiego pt. Czasy Kościuszkowskie
 

Zdjęcia:
Dr Leszek Marek Krześniak
Jan Muniak

 

 

 

 

 



Klub osmiu_logo
kampania_drugiezycie
ulotka promocyjna szkoły
 

lisc debu targi
jubileusz budowlanki kariera
swieto_saperów przysiega
spartakiada przysiega_stw
chrzest